🚱 Droogte teistert dorpen in Taounate en Chefchaouen: “Water wordt gestolen voor illegale cannabis”
Ondanks de aanwezigheid van één van de grootste waterreserves van Marokko, leven dorpen in Taounate en Chefchaouen onder de dreiging van extreme dorst. Bewoners trekken aan de alarmbel: er is nauwelijks toegang tot drinkbaar water, terwijl illegale wietteelt grootschalig water afleidt voor irrigatie.
🗣️ Wanhoop in de dorpen: “Geen druppel, geen oplossing”
Op sociale media circuleren video’s waarin bewoners van Taounate hun beklag doen: “We dragen flessen over kilometers afstand, zonder enige garantie op water. Geen vrachtwagens, geen publieke fonteinen. Onze kinderen en vrouwen zijn uitgeput.”
In sommige dorpen is er al wekenlang geen watertoevoer geweest, ondanks eerdere beloften. “De zomer is heet, het leven hier is ondragelijk,” klaagt een andere bewoner.
🌿 Illegale teelt onder vuur
De regio staat bekend om de teelt van cannabis. Inwoners beschuldigen lokale machthebbers en plantage-uitbaters ervan waterbronnen af te tappen met illegale buizen, direct vanaf de bergbronnen.
Volgens Abdullah El Jout, lid van de Coördinatie voor Historische Cannabisregio’s, is Chefchaouen “de paradox van Marokko”. “Het kent de meeste regenval van het land, maar wordt behandeld als een woestijngebied. Niet door gebrek aan water, maar door slecht beheer.”
💧 Taounate: water exporteren, maar zelf uitdrogen
El Jout benadrukt dat de situatie in Taounate schrijnender is. “Taounate herbergt de grootste dam van Afrika — de Barrage Al Wahda — maar de lokale bevolking leeft in dorst. Het water wordt gebruikt voor landbouw elders, terwijl hier de mensen het zonder moeten stellen.”
De oproep van bewoners aan de provinciale gouverneur is helder: snelle en tijdelijke oplossingen zoals watertrucks, én structurele hervormingen in het waterbeleid.
📈 Regen hielp… tijdelijk
In maart steeg het waterniveau van de stuwdam Al Wahda tot 57% dankzij hevige regenval. De dam, gelegen op de Oued Ouergha en een zijrivier van de Sebou, levert drinkwater aan meer dan 20 plattelandsgemeenten en irrigatie voor 115.000 hectare landbouwgrond. Toch blijft de kloof tussen infrastructuur en toegang schrijnend.
