Realistische koers van Marokko in Sahara-dossier wint terrein bij de VN
🌍🇲🇦🏛️🤝📜
De jongste zitting van de Vierde Commissie van de Verenigde Naties bevestigde het groeiende internationale draagvlak voor het Marokkaanse voorstel inzake de Sahara. Het initiatief voor autonomie onder Marokkaanse soevereiniteit kreeg brede steun van invloedrijke landen wereldwijd, terwijl de traditionele slogans van tegenstanders aan relevantie lijken te verliezen.
De meerderheid van de deelnemende landen prees het politieke realisme van het Marokkaanse voorstel en sprak haar steun uit voor de door de VN geleide onderhandelingen onder leiding van gezant Stéphane de Mistura. De autonomie-invulling werd omschreven als een geloofwaardig en pragmatisch uitgangspunt dat perspectief biedt op een duurzame oplossing voor het regionale conflict.
De Golfstaten, via een gezamenlijke verklaring voorgelezen door Koeweit, bevestigden hun onvoorwaardelijke steun voor de territoriale integriteit van Marokko. Ze noemden het autonomievoorstel het enige realistische kader voor een oplossing en verwezen naar de strategische samenwerking tussen Rabat en de GCC-landen op vlak van stabiliteit en ontwikkeling.
Ook vanuit Afrika weerklonk unanieme steun. Ivoorkust, Senegal en Sierra Leone benadrukten de legitimiteit van het Marokkaanse voorstel en de overeenstemming ervan met het VN-Handvest. Dakar herinnerde aan de opening van haar consulaat in Dakhla als concreet signaal van erkenning. Bovendien riepen Afrikaanse afgevaardigden op tot betrokkenheid van Algerije bij de onderhandelingen en klaagden zij het gebrek aan transparantie aan in de vluchtelingenkampen van Tindouf.
Ook de Dominicaanse Republiek sloot zich aan bij het groeiend internationaal front dat de autonomie ondersteunt. Zij verwelkomde de positieve impuls die Marokko heeft gegeven aan ontwikkeling in het zuiden en noemde VN-resolutie 2756 uit 2024 als juridisch ankerpunt voor de voortgang van het politieke proces.
Syrië, pas heropgenomen in de diplomatieke betrekkingen met Marokko, hield een voorzichtige en neutrale toon aan in haar tussenkomst. Hoewel het geen expliciete steun gaf, betekende het diplomatiek evenwicht een duidelijke breuk met vroegere pro-separatistische standpunten.
Indonesië sprak haar vertrouwen uit in de VN-gezant en benadrukte het belang van een genuanceerd, inclusief en realistisch politiek proces. Als deelnemer aan vredesmissies prees Jakarta het werk van MINURSO en moedigde het constructieve engagement van Marokko aan.
Zuid-Afrika viel op door het herhalen van verouderde slogans en blindelings volgen van het Algerijns-Polisario-verhaal. Pretoria weigerde het realiteitsgehalte van de Marokkaanse autonomievoorstellen te erkennen en pleitte opnieuw voor een mislukt referendumkader dat door de VN al decennia geleden werd verlaten.
Iran herhaalde op haar beurt haar ideologisch geladen discours, in lijn met het anti-Marokkaanse standpunt van Venezuela. Te midden van toenemende internationale consensus bleef Teheran hameren op “onvoorwaardelijke onderhandelingen” en negeerde daarmee het fundamentele uitgangspunt van realistische diplomatie.
De sessie toonde eens te meer aan dat de internationale gemeenschap resoluut kiest voor het pad van pragmatisme en stabiliteit. Terwijl het Marokkaanse voorstel steeds meer navolging krijgt, verliezen radicale posities terrein – zowel in de VN als in Afrika en Latijns-Amerika. Een politiek akkoord over de Sahara lijkt dichterbij dan ooit, mits alle partijen bereid zijn verantwoordelijkheid te nemen en ideologische dogma’s achter zich te laten.
