🏛️ Politiek | 🌍 Internationaal | 🇲🇦 Marokko | 🤝 Diplomatie
De kwestie rond de Marokkaanse Sahara duikt opnieuw op in het politieke debat in Spanje. Ditmaal door een controversieel wetsvoorstel dat het mogelijk zou maken om Sahrawi’s geboren tijdens de Spaanse koloniale periode het Spaanse staatsburgerschap te verlenen.
Het voorstel, ingediend door het linkse ‘Sumar’-blok en gesteund door Catalaanse en Baskische partijen, wil de nationaliteitsregels versoepelen voor Sahrawi’s die geboren zijn voor 26 februari 1976, de dag waarop Spanje officieel zijn koloniale aanwezigheid beëindigde. Opvallend is dat het voorstel zelfs documenten erkent die uitgegeven zijn door de niet-erkende Polisario-beweging — een rode lijn voor de Spaanse sociaaldemocraten.
⚖️ De socialistische regeringspartij (PSOE) verwierp het voorstel, met het argument dat het ingaat tegen het Spaanse beleid dat gericht is op balans en respect in de relatie met Marokko. Ook het conservatieve Partido Popular stelde een alternatieve wet voor die Sahrawi’s dezelfde rechten zou geven als inwoners van voormalige Spaanse koloniën zoals Latijns-Amerika of de Filipijnen — maar zonder beroep te doen op omstreden documenten.
🔍 Volgens Abdelwahab El Kayn, voorzitter van Africa Watch, is dit wetsvoorstel niet meer dan “een poging tot politieke druk” op de Spaanse regering, nadat Madrid zijn steun had uitgesproken voor het Marokkaanse autonomieplan. “Het is een terugval naar verkiezingsretoriek en koloniale symboliek die het bilateraal vertrouwen ondermijnt,” aldus El Kayn.
💬 Ook Mina Laghzal, coördinator van een Sahrawi-NGO-coalitie, bekritiseerde het wetsvoorstel. Volgens haar gaat het om een “verkiezingsstunt” die gericht is op het beschadigen van de opbloeiende Marokkaans-Spaanse samenwerking sinds 2022 op vlak van veiligheid, migratie en economie. “Je kunt het Sahrawi-dossier niet vergelijken met dat van Latijns-Amerikaanse landen of de Joodse Sefardiem,” aldus Laghzal. “De Sahara kende nooit een eigen staat voorafgaand aan de kolonisatie; het was altijd verbonden met de Marokkaanse monarchie via de eeuwenoude bai‘a-traditie.”
📌 Het wetsvoorstel brengt ook juridische complicaties met zich mee. Veel bewoners van de Tindouf-kampen beschikken niet over officiële registratie of erkende documenten, wat elke nationaliteitsprocedure zou bemoeilijken en misbruiken in de hand zou kunnen werken.
⚠️ De betrokkenheid van een parlementslid van Sahrawi-afkomst bij het promoten van het voorstel werd door velen gezien als “symboolpolitiek” en een poging om het debat te framen in termen van mensenrechten — terwijl het volgens critici vooral gaat om interne Spaanse verdeeldheid en verstoorde partijverhoudingen.
➡️ Conclusie: de poging om Sahrawi’s versneld te naturaliseren is geen humanitair gebaar, maar een politiek spel dat de relatie met Marokko opnieuw op scherp zet. In plaats van wederzijds respect en gedeeld partnerschap dreigt het Spaanse parlement te vervallen in ideologische nostalgie — met als inzet: de stabiliteit van het hele Middellandse Zeegebied.
