Algerije herbekijkt steun aan Polisario onder economische druk
De Algerijnse steun aan de separatistische beweging Polisario lijkt aan kracht in te boeten. Een recent rapport van het Algerijnse platform “Panassa” onthult dat Algiers zijn jaarlijkse budget voor buitenlandse steun, waaronder die aan de Polisario, aanzienlijk heeft verlaagd. Waar de frontbeweging eerder kon rekenen op een jaarlijkse injectie van zo’n 180 miljoen dollar, zakt dat bedrag in de nieuwe begroting van 2025 tot minder dan 120 miljoen dollar.
Deze maatregel kadert binnen bredere besparingsplannen van de Algerijnse regering. De begroting voor 2025 zet in op het rationaliseren van publieke uitgaven en het stimuleren van economische activiteit. Zo werd er bijvoorbeeld wel 4,5 miljard dollar voorzien voor loonsverhogingen en nieuwe banen in eigen land — een duidelijke verschuiving van de prioriteiten.
Economische druk en dalende reserves
De financiële druk op Algerije is niet gering. De deviezenreserves zijn sinds 2014 meer dan gehalveerd: van 194 miljard dollar naar slechts 60 miljard begin 2025. Analisten beschouwen de bezuiniging op Polisario-steun dan ook als een teken van een bredere strategische herziening.
Volgens Hassan El Idrissi, professor internationale betrekkingen aan de universiteit van Agadir, wijst deze koerswijziging op groeiend realisme binnen de Algerijnse besluitvorming. “Na decennia van ongecontroleerde uitgaven lijkt het Algerijnse leger, dat de buitenlandse politiek domineert, de kosten-batenanalyse van het Polisario-dossier te herbekijken.”
El Idrissi benadrukt dat het internationale diplomatieke terrein veranderd is: “Terwijl Marokko internationaal terrein wint, vooral in Afrika en Latijns-Amerika, begint de Algerijnse elite in te zien dat het blind blijven steunen van een niet-breed erkende entiteit zoals de Polisario hun eigen positie verzwakt.”
Een intern politiek risico
Ook binnen Algerije groeit de kritiek op het buitenlands beleid. De publieke opinie stelt steeds meer vragen over het gebruik van staatsmiddelen. “De Algerijnse bevolking wordt gevoeliger voor hoe geld wordt besteed, zeker in crisistijden,” aldus El Idrissi.
Economisch expert Abdelkader Fassi El Fahri sluit zich daarbij aan. Hij noemt de steun aan Polisario “een klassiek voorbeeld van politiek onproductieve uitgaven.” Volgens hem vertegenwoordigt de jaarlijkse overdracht — omgerekend meer dan 1,3 miljard Marokkaanse dirham — een zware last voor een economie die vrijwel volledig op olie-inkomsten draait.
“Een heroriëntatie van publieke middelen naar nationale investeringen, jobs en productie is dringend nodig,” stelt El Fahri. Hij besluit: “De kosten van steun aan de Polisario reiken intussen verder dan de diplomatie. Ze vormen een intern macro-economisch probleem en zijn in toenemende mate politiek onhoudbaar.”
Voorzichtig signaal van koerswijziging
Hoewel een radicale omslag in het Algerijnse beleid nog niet aan de orde is, wijzen verschillende signalen op een geleidelijke herziening van de aanpak. Internationale observatoren volgen deze ontwikkelingen dan ook nauwgezet, in het bijzonder met het oog op de toekomstige relaties tussen Marokko en Algerije.
