Hespress federale politiek: We staan in solidariteit met de vrouwen van Tindouf.

Een delegatie van vrouwelijke leiders van de Socialistische Unie van Volkskrachten neemt deel aan de vergadering van de Socialistische Vrouwenraad van de Verenigde Naties, gehost door Istanbul, Turkije, op 22 en 23 mei.

Tijdens de vergadering benadrukten de vrouwen uit de Unie hun “principiële en diepgewortelde betrokkenheid bij het verdedigen van vreedzame en democratische oplossingen voor conflicten; inclusief het aangewakkerde conflict over de Marokkaanse Sahara”, bewerend dat “het moment ook vereist dat de aandacht wordt gevestigd op de tragische situatie van de vrouwen die worden vastgehouden in de Tindouf-kampen op Algerijns grondgebied, die leven onder vernederende en inhumane omstandigheden onder de macht van milities zonder democratische legitimiteit, ver verwijderd van internationaal toezicht.”

In dit verband bevestigden de vrouwen van “de Roos” partij hun “totale solidariteit met deze vrouwen”, en vernieuwden ze “de eis om de Verenigde Naties in staat te stellen hen te tellen, als een eerste stap om de omvang van het lijden en de schendingen waar zij aan worden blootgesteld te ontdekken.”

Deze vrouwen herinnerden eraan dat “onafhankelijke rapporten en overlevenden getuigenissen bevestigen dat de vrouwen in deze kampen het slachtoffer zijn van ernstige misdaden, inclusief systematische verkrachting, seksuele uitbuiting, gedwongen voortplanting, ontzegging van het recht op onderwijs en bewegingsvrijheid, en keuze van hun eigen lot, bij volledige afwezigheid van enige vorm van bescherming of gerechtigheid.”

De bron vervolgde dat de vrouwen van de Socialistische Unie van de Volksmachten, “met hun lange strijdtraditie voor de rechten van Marokkaanse vrouwen, niet kunnen zwijgen over deze voortdurende misdaad die een schandvlek is op het wereldwijde menselijke bewustzijn.”

In dit opzicht werd opgemerkt door dezelfde bron dat “helaas, het wereldwijde stilzwijgen is uitgegroeid tot een openlijke medeplichtigheid die straffeloosheid in misdaden tegen de mensheid bevordert en het lijden verlengt van duizenden vrouwen wier lichamen en zielen zijn opgeofferd aan onmenselijke politieke rekeningen.

Met inachtneming van deze verantwoordelijkheden, riepen de vrouwen op tot “een dringend internationaal onderzoek naar de situatie van de vrouwen in de Tindouf-kampen” en nodigden zij “alle vrouwelijke en mensenrechtenkrachten en alle actieve gewetens in de wereld uit om een einde te maken aan dit stilzwijgen en de zaak van de vastgehouden Saharawi-vrouwen tot een prioriteit te maken op de wereldwijde vrouwenrechtenagenda.”

Tegenover dit sombere beeld, “hebben sommige deelnemers aan deze conferentie al het zuiden van het Koninkrijk Marokko bezocht; tijdens ons partij-evenement van de Socialistische Internationale, waar ze van dichtbij kennismaakten met de realiteit van de Saharawi-vrouw in het binnenland, die politieke verantwoordelijkheden en institutionele verantwoordelijkheid op zich neemt, op een prominente manier aanwezig is in verkozen raden en het parlement, en actief deelneemt aan het ontwikkelingsproces dat steden als Laayoune, Dakhla en Boujdour ondergaan, net als alle vrouwen in Marokko.

Daarom, riepen de vrouwen van “de Roos” partij herhaaldelijk “de internationale gemeenschap, partijen en instellingen op om de zuidelijke regio’s van het Koninkrijk Marokko te bezoeken en persoonlijk de werkelijke situatie te onderzoeken, ver weg van tendentieuze propaganda, om te bevestigen dat de legitieme vertegenwoordiging van de Saharawi-vrouwen en -mannen binnen de nationale instellingen is, en niet onder het gezag van dominante milities in gesloten kampen.”

Dezelfde bron benadrukte dat “de strijd van de vrouwen van de Unie voor een Marokko van gelijkheid, waardigheid en gerechtigheid onlosmakelijk verbonden is met de solidariteit met alle vrouwen wier rechten worden geschonden”, met de afrondende opmerking: “Zoals we geloven in de noodzaak van het bouwen aan een gemeenschappelijke toekomst gebaseerd op dialoog, diversiteit en nationale soevereiniteit, geloven we ook dat het lijden van vrouwen geen opsplitsing kan accepteren en geen uitstel kan verdragen.”