📝 Samenvatting / Verwoording:
Tweeëntwintig jaar na de verwoestende terroristische aanslagen van 16 mei 2003 in Casablanca, geldt Marokko als internationaal voorbeeld in de strijd tegen extremisme. In plaats van zich louter te richten op repressie, koos het land voor een brede en diepgaande aanpak.
Volgens de Marokkaanse onderzoeker Khalid Touzani lag de focus van 2003 tot 2006 op snelle interventie, met als doel het voorkomen van radicalisering onder jongeren. Daarna evolueerde deze aanpak naar een langetermijnstrategie die inzet op onderwijs, religieuze hervorming, sociale ontwikkeling en preventie.
Marokko hervormde religieuze instellingen, leidde imams op en paste schoolcurricula aan om waarden van vrede en tolerantie te promoten. Dit resulteerde niet alleen in het voorkomen van terreurdaden, maar ook in het tegengaan van de voedingsbodems voor extremisme.
Politiek analist Idriss El Guenbouri onderstreept dat Marokko zich onderscheidt van andere Arabische landen door het succesvol ontmantelen van extremistische cellen zonder grootschalige maatschappelijke onrust te veroorzaken.
Hij wijst erop dat de Marokkaanse strategie verder gaat dan veiligheid; het Koninkrijk investeert in religieuze hervorming en werkt nauw samen met Afrikaanse en Europese partners, waaronder Spanje en Frankrijk.
Beide experts benadrukken echter dat de strijd nog niet voorbij is. Hoewel religieus extremisme aanzienlijk is teruggedrongen, waarschuwen ze voor nieuwe, niet-religieuze vormen van extremisme die, onder het mom van vooruitgang, fundamentele waarden van de samenleving ondermijnen.
